Overslaan en naar de inhoud gaan
Vroeger holde ik altijd achter mijn kinderen aan. Zijn ze veilig? Is alles ok? Nog eens controleren. Ja, dat werkte niet dus. Onbewust gaf ik ze zo mijn angsten door, mijn emoties mee. Nee, daar heb ik nu een halt tegen geroepen, want wat was dat vermoeiend, zeg. Ik merkte op dat ik me op die momenten van controle nog niet lekker in mijn vel voelde en dat mijn gedachten met me aan de haal gingen. Ja, ik zat vast in mijn hoofd.

Nu ik eigenaarschap heb genomen van mijn emoties en gedachten, voel ik me rustiger. Vroeger vormden deze soms een autosnelweg waar ik moeilijk vanaf raakte. Ik reed bij wijze van spreken soms wel duizend keer de ring van Antwerpen in mijn gedachten en met bijhorende emoties, rond. Vermoeiend. Nu ik de afrit gevonden en de ring verlaten heb om door rustige landschapsweggetjes te cruisen, voel ik me gelukkiger en vrijer. En wat betekend dat nu voor mijn kinderen? Ja, die hebben nu een meer een ontspannen en wakkere mama. En ik, ik ben gerust, want ik weet dat ik het juiste voorbeeld aan mijn kinderen doorgeef. Ik reik hen iets aan.

En ja, soms zijn er hobbels en bobbels op rustige landschapsweggetjes, maar dat is ok. De weg kan ook niet perfect zijn. Ik adem door en rijd rustig verder, een eindje verder is er weer een rustig plekje om even uit te rusten, stap ik uit en neem ik mijn picknickmandje erbij om te genieten van al dat moois wat het leven me te bieden heeft.











Foto credit: Sharmaine Monticalbo