Overslaan en naar de inhoud gaan
Natuur en stilte zouden voor iedereen basisrechten horen te zijn die onze bescherming verdienen.


Na twee dagen voel ik me eindelijk ontprikkeld van het geluid van de zware machines rondom mij. Twee weken lang hebben ze in de tuin achter ons met een kettingzaag huis gehouden. Twee weken lang zijn er op nog andere plaatsen in de buurt mensen met kettingzagen bezig geweest. De ene om knotwilgen te snoeien. De andere om een stuk bos te rooien. Welke reden mijn achterbuur had, weet ik niet. Ik heb het hem ook niet gevraagd. Na 8 dagen had ik genoeg van de herrie. Ik voelde mijn hoofd heel sterk bonzen en ik besefte dat ik over een grens aan het gaan was. Mijn lichaam vroeg om stilte. Meer nog het snakte naar stilte. Ik vroeg de man om ermee op te houden. Ik zei het iets heftiger dan ik van mezelf gewoon was. Ik merkte op dat ik boos was en dat deze emotie nog niet helemaal gaan liggen was. Op mijn best probeerde ik hem mijn verhaal te laten zien. Ik zei hem dat ik rust en stilte nodig had. Hij begreep me niet. Hij was ouder dan mij en hij had toch nog geen rust en stilte nodig. Ik zei hem dat ik begrip en respect nodig had. Uiteindelijk is hij er die namiddag mee gestopt. Zalig, mijn lichaam ontspande en mijn hoofdpijn smolt helemaal weg. Ik hoorde weer geroezemoes van mensen die naar buiten kwamen om van hun tuin en het mooie weer te genieten. Ik hoorde weer de vogels en andere dieren. De volgende dagen hoorde ik minder frequent de kettingzaag achter me.


Toen ik wandelen ging en het gerooide bos zag, brak mijn hart. Dit allemaal in een tijdperk waarin er veel personen zijn die baat hebben bij stilte en de natuur rondom die hen troost biedt. Niet enkel troost. Je vindt in een bos ook massa’s goede darmbacteriën aan. Deze darmbacteriën hangen in de lucht en zijn gratis te verkrijgen. Als we goed zorg dragen voor onze bossen, dragen we ook goed zorg voor onszelf en ik vind beide belangrijk.